Γι' αυτό... ΤΑ ΚΕΡΔΗ ΤΟΥΣ Ή ΟΙ ΖΩΕΣ ΜΑΣ...

 

Του Pános Aman

Καλημέρα...

Γράφω το παρακάτω κείμενο χωρίς να θέλω μπω σε λεπτομέρειες, προσπαθώντας να "φωτογραφίσω" ορισμένα βασικά ζητήματα. Δεν έχω ούτε την πολυτέλεια, ούτε και τον χρόνο για πιο λεπτομερής ανάπτυξη του θέματος, δυστυχώς, γι' αυτό να με συγχωρείτε...

Η ένταση και οι κραυγές για πόλεμο και συμπλοκή μεταξύ των μεγάλων καπιταλιστικών δυνάμεων, αυξάνονται... ΗΠΑ, Ρωσία, Κίνα και ΕΕ είναι σε ανοιχτό πόλεμο μεταξύ τους και ανάλογα τα κατά τόπους συμφέροντα τους, ανοίγουν και το ανάλογο μέτωπο.

Όσοι νομίζουν ότι το κοινό συμφέρον της μιας δύναμης είναι μια αμετάβλητη σταθερά σε έναν γεωστρατηγικό χώρο, θα ξαφνιαστούν από τις αντιθέσεις που δημιουργούνται, βάση των εμπορικών ισοζυγίων σε μια άλλη γεωστρατηγική ζώνη. Και τίποτα δεν μένει διαχρονικά σταθερό. Έχουμε να δούμε πολλές αντιφάσεις στο προσεχές μέλλον.

Η "ανάγκη" για αναδιανομή των αγορών, τους κάνει να μπαίνουν σε φάση "φρενίτιδας" για τα κέρδη, με οποιοδήποτε τρόπο και μέσο.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση, το κοινό μας "σπίτι" και "απάγκιο λιμάνι", ετοιμάζει νέο σχέδιο κλοπής στα αποθεματικά των οικονομιών κάθε Ευρωπαίου πολίτη.

Αρκετές εταιρίες, πλέον στην ΕΕ, επεξεργασίας-μετατροπής χάλυβα και μηχανών, μεταστρέφουν την παραγωγική τους διαδικασία στην παραγωγή όπλων, πυρομαχικών και πολεμικών μηχανών.

Το πολιτικό σκηνικό της ΕΕ, αλαλάζει με πολεμικές κραυγές για την ανάγκη να "αποτρέψουν" μια συνθήκη όπου τα ίδια τα μονοπώλια και τα λόμπι του καπιταλιστικού μονόδρομου, έχουν φέρει σε δεινή θέση τους πολίτες των χωρών της ΕΕ. Σε όλη αυτήν την αποσταθεροποιηση, τα μονοπώλια βγάζουν υπερβολικά κέρδη από την αύξηση των τιμών σε τρόφιμα, ενέργεια, υπηρεσίες και αγαθά.

Το πολιτικό σκηνικό στην ΕΕ, παραμένει συνενοχικά στην γεωμετρική αύξηση της δεινής θέσης που βρίσκονται οι πολίτες των χωρών. Γιατί στην τελική, αυτός ήταν και ο αυτοσκοπός της ίδιας της αντιδραστικής ύπαρξης της ΕΕ, ως μηχανισμός ολοκλήρωσης των σχεδίων του μεγάλου κεφαλαίου στις χώρες μέλη.

Τα πολιτικά κόμματα της Ευρωπαϊκής Δεξιάς και Ακροδεξιάς, δημιουργούν συνθήκες έντασης και ανασφάλειας σχετικά με την υποτιθέμενη θεωρία της "Μεγάλης Αντικατάστασης" και τον "εθνικό κίνδυνο" που έρχεται από τα έξω υπό την μορφή "μαζικού στρατού μεταναστών". Όσο πιο πολύ συνεργάζονται με το μεγάλο κεφάλαιο εκμεταλλευομενοι την εργασία σου, τόσο πιο πολύ θα σου μιλούν για τον κίνδυνο του "εξωτερικού εχθρού".

Ο κίνδυνος είναι μπροστά μας, παίρνοντας κεφάλι σε αρκετές κυβερνήσεις στην πλειοψηφία των δυνατών οικονομικά χωρών της ΕΕ. Φορώντας το προσωπείο των ευαίσθητων στα εθνικά ζητήματα, δίνουν τα διαπιστευτηρια τους καθημερινά στα μεγάλα κέντρα των αποφάσεων, ότι θα προστατεύσουν την καπιταλιστική ανάπτυξη με οποιονδήποτε τρόπο. Είναι οι σταθερές δυνάμεις αντίδρασης που δεν θα διστάσουν να επιτεθούν στο εσωτερικό της εκάστοτε χώρας, όταν οι λαοί θα βρεθούν σε σύγκρουση με τα πολεμοκάπηλα σχέδια για τα συμφέροντα των αστικών τους κυβερνήσεων και των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων που εξυπηρετούν. (βλ. Βίλντερς , Μελόνι, Λεπέν κτλ)

Τα πολιτικά κόμματα του γνωστού "μετριοπαθούς" - Φιλελεύθερου Κέντρου, έχουν πλέον βγάλει το προσωπείο την υποτιθέμενης ανεκτικότητας και συμπερίληψης και αποδεικνύουν, συνεχίζοντας να ρίχνουν λάδι στην φωτιά, όσο τελικώς λειτουργούν ως την ντροπαλή μερίδα του πιο αντιδραστικού μηχανισμού στήριξης της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, παίζοντας διπλό ρόλο μεταξύ δικαιωματισμού, στα ατομικά και καταστολής στα κοινωνικό-οικονομικά. Είναι αυτό που κάνεις θα έλεγε με απλά λόγια, "... ντροπαλοί φασίστες, αλλά φασίστες...". Πλέον ξεδιάντροπα, χαριεντιζονται με την ακροδεξιά, φασιστική πλευρά του συστήματος σε κάθε χώρα και αφού όλο το προηγούμενο διάστημα, δεν ξεχνουσαν να μας υπενθυμίζουν την αντιδραστική θεωρία των δύο άκρων. (βλ Μακρόν, Μητσοτάκη κτλ.)

Η Ευρωπαϊκή Αριστερά και Σοσιαλδημοκρατια επαναλαμβάνει και πάλι, εκείνο το θλιβερό ιστορικό ρόλο της, όπως είχε παρατηρηθεί έντονα και στους πρώτους δύο Παγκοσμίους Πολέμους, του πρόθυμου συνέταιρου στην σύμπραξη για να πέσουν οι λαοί της Ευρώπης, ως τροφή στα κανόνια των μεγάλων αφεντικών.

Να μιλήσουμε για την διαστροφική σχέση με την κυβερνησιμότητα και την εξουσία που έχουν αναπτύξει έντονα;

Να μιλήσουμε για τον δόλιο ρόλο που παίζουν σε όλους τους ιμπεριαλιστικους μηχανισμούς;

Να μιλήσουμε για τις φρούδες υποσχέσεις ελπίδας για την ανάσχεση της καπιταλιστικής κρίσης και τελικώς καταλήγουν να την εντατικοποιούν;

Να μιλήσουμε για τον υπονομευτικό ρόλο που παίζουν οργανωτικά σε σωματεία, συνδικάτα και εργατικές ομοσπονδίες για να συνδράμουν και από εκτελεστικά πόστα στην εξασφάλιση της ανάπτυξης του καπιταλιστικού κέρδους;

Να μιλήσουμε για τον εκμαυλισμό συνειδήσεων και την διαστροφική σχέση με τα πόστα ευθύνης;

Να μιλήσουμε για την συμμετοχή στην διάλυση των κοινωνικών αρμών και την σμίκρυνση του κοινωνικού κράτους;

Η λίστα της συμμετοχής των αριστερών - σοσιαλδημοκρατικων κομμάτων σε κυβερνήσεις και μηχανισμούς του καπιταλιστικού συστήματος και των ιμπεριαλιστικων λυκοσυμμαχιών δείχνει περίτρανα την σχέση των δυο μερών, αλληλένδετων στην καπιταλιστική εκμετάλλευση. (βλ. Τσιπρα, Σολτς, Κόστα)

Βλέπετε έτσι και αλλιώς, ότι στα κρίσιμα ζητήματα, συμφωνούν ως μια φωνή σε ότι έχει να κάνει με τα συμφέροντα των μονοπωλίων και πως θα εξυπυρετηθουν τα κέρδη τους, γι'αυτό και οι συγκυβερνησεις που πριν δεκαετίες φάνταζαν ανέφικτες, πλέον γίνονται μοχλός πίεσης προς τα κάτω για τα συμφέροντα των λαών. Να συμπληρωθεί και η προθυμία όλων να πληρωθεί το μερτικό της εκάστοτε χώρας για το ΝΑΤΟ και φυσικά να δημιουργούν καιρό με τον καιρό, νέα πλαίσια και συνθήκες, εντατικοποιησης και εκμετάλλευσης του εργατικού δυναμικού.

Μας σπρώχνουν σε ένα πόλεμο που δεν είναι δικός μας. (βλ. Τις τελευταίες δηλώσεις αξιωματουχων σε κάθε χώρα). Εξάλλου φαινόμενο της οικονομικής πολιτικής της ΕΕ, για την υποχρηματοδοτηση των κρατικών υποδομών και την επιπλέον εξασφάλιση κερδών για το κεφάλαιο, είναι και η αποσαφρωση του σιδηρόδρομου στην χώρα μας που είχε ως αποτέλεσμα τα Τέμπη και τις πολιτικές ευθύνες για την κρατική δολοφονία των 57 θυμάτων, από νυν και πρώην κυβερνήσεις.

Έτσι και αλλιώς, η πίεση για την συνεχίσει του πολέμου στην Ουκρανία, ρίχνοντας τον ουκρανικό λαό, βορά στα δόντια των δικών τους συμφερόντων χωρίς ποτέ να κάνουν επίκληση σε μια αναίμακτη εναλλακτική λύση και η τυφλή στήριξη που συνυπογράφουν ως προς το κράτος δολοφόνο (αποφεύγω να γράφω απευθείας το όνομα γιατί παίζει αβέρτα το shadow banning), για να διεξάγει την γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού, αρκεί για να καταλάβει κανείς το ποιόν όλων αυτών.

Αυτά τα δύο σημαντικά γεγονότα αρκούν για να βρείτε τις απαντήσεις σας απέναντι στην συστημικότητα του καθενός από τα κραταιά κόμματα και τα δεκανίκια τους που ξεπεταγονται.

Υγ. Έχω πάψει να θεωρώ ως σοβαρό μέσο παρέμβασης τα ΜΚΔ. Αλλά δεν παύει να είναι ένας δημόσιος χώρος για να εκφράσει κάνεις την άποψη του. Κάντε μου την χάρη, αν δεν υπάρχει κάτι εποικοδομητικό να συνεισφέρετε. Προσπεράστε το συγκεκριμένο ποστ.

Γι' αυτό... ΤΑ ΚΕΡΔΗ ΤΟΥΣ Ή ΟΙ ΖΩΕΣ ΜΑΣ...