Το χωριό διακοπών του Ισραήλ στη Γάζα: Η γκροτέσκα πραγματικότητα πίσω από τη γενοκτονία

 

1.1. 2025 | Jeremy Salt |

Οι τελευταίες ενέργειες του Ισραήλ στη Γάζα, από τη δημιουργία ενός παραθεριστικού χωριού για στρατιώτες μέχρι την καταστροφή νοσοκομείων, υπογραμμίζουν μια τραγική αποσύνδεση από τον ανθρώπινο πόνο.

Η πραγματική είδηση της ημέρας δεν είναι ότι ο ισραηλινός στρατός δημιούργησε ένα χωριό διακοπών για "κουρασμένους" στρατιώτες στην ακτή της Γάζας, όχι μακριά από την Jabaliya, την οποία οι ίδιοι στρατιώτες καταστρέφουν μεθοδικά τους τελευταίους τρείς μήνες.

Το χωριό είναι μόνο μια τραγική υπενθύμιση του πόσο μακριά το κράτος του Ισραήλ και οι περισσότεροι από τους κατοίκους του έχουν απομακρυνθεί από την κοινή μας ανθρωπότητα.

Η πραγματική είδηση είναι η δολοφονία περισσότερων Παλαιστινίων, η οριστική καταστροφή του νοσοκομείου Kamal Adwan στη Beit Lahia, η δολοφονία και η απαγωγή προσωπικού και ασθενών και η μεταφορά των βαριά τραυματιών σε άλλα νοσοκομεία, κάτι που ακόμη και τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης παραδέχονται ότι δεν είναι πλέον λειτουργικά.

Το ιατρικό προσωπικό οδηγήθηκε σε έναν άγνωστο προορισμό, πιθανώς τη φυλακή Sde Teiman όπου δολοφονήθηκε ένας άλλος γιατρός που είχε απαχθεί, ο Δρ. Adnan al Bursh, ορθοπεδικός και απόφοιτος του King's College. Σύμφωνα με τη Φραντσέσκα Αλμπανέζε, την ειδική εισηγήτρια του ΟΗΕ για τα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη, βιάστηκε μέχρι θανάτου.

Ο ηρωισμός των Παλαιστινίων συνοψίζεται στο πρόσωπο του γιατρού Hussam Abu Safiya, διευθυντή του νοσοκομείου Kamal Adwan, ο οποίος ξυλοκοπήθηκε με ρόπαλα και καλώδια καθώς τον απήγαγαν.

Τον Οκτώβριο, ο γιος του Δρ. Abu Safiya, Ibrahim, σκοτώθηκε από τους Ισραηλινούς. Ο γιατρός Abu Safiya τραυματίστηκε σε επίθεση με drone, αλλά έμεινε με το προσωπικό και τους ασθενείς του μέχρι το τέλος. Το πού βρίσκεται τώρα δεν είναι γνωστό, αλλά η ζωή του κινδυνεύει προφανώς να τελειώσει με τον ίδιο τρόπο όπως και του Adnan al Bursh.

Το παραθεριστικό χωριό του Ισραήλ για τους κουρασμένους στρατιώτες του, σερβίρει πρωινό με παγωμένο καφέ εσπρέσο, τοστ, ποτά και σέικ. Το πρωινό ακολουθείται από μεσημεριανό γεύμα και δείπνο μπάρμπεκιου, με βελγικές βάφλες, φρέσκα πρέτσελ και μαρέγκες που σερβίρονται με καφέ στην καφετέρια.

Υπάρχουν αίθουσες μασάζ, κινητές ιατρικές και οδοντιατρικές κλινικές για τσεκ απ. Υπάρχουν ντους, internet, απεριόριστες προμήθειες ποπ κορν, καραμέλες και φρέσκο νερό, πουφ για για να χαλαρώνουν, κονσόλες PlayStation για διασκέδαση και φρούτα και παγωτό «όταν ο καιρός είναι ζεστός».

Η απόσταση από το Τελ Αβίβ στη Γάζα είναι μόλις 80 χιλιόμετρα. Οι ίδιες απολαύσεις είναι διαθέσιμες στο Τελ Αβίβ μέρα και νύχτα, αλλά η καταστροφή δεν φαίνεται εκεί και οι κραυγές των τραυματιών και των ετοιμοθάνατων δεν ακούγονται στο Τελ Αβίβ.

Το παραθεριστικό χωριό βρίσκεται κοντά στην Jabaliya, την οποία οι στρατιώτες που αφιερώνουν χρόνο για να συνέλθουν από τα επαχθή καθήκοντά τους, έχουν περάσει τους τελευταίους τρεις μήνες καταστρέφοντάς την. Δύο μέρες μετά τα Χριστούγεννα εισέβαλαν στο νοσοκομείο Kamal Adwan, κατέστρεψαν τις ειδικές μονάδες του, δολοφόνησαν πέντε από το ιατρικό προσωπικό, συνέλαβαν άλλους με τα εσώρουχά τους και οδήγησαν 350 ανθρώπους στο κρύο. Πενήντα άνθρωποι που έβρισκαν καταφύγιο σκοτώθηκαν σε αεροπορική επίθεση σε κτίριο στο χώρο του νοσοκομείου.

Ο δημοσιογράφος Γκίντεον Λέβι συνέκρινε αυτό το παραθεριστικό χωριό με τη «Ζώνη του ενδιαφέροντος», την ταινία του Τζόναθαν Γκλέιζερ για τη ζωή που ζούσε ακριβώς δίπλα από τον τοίχο του Άουσβιτς ο διοικητής του στρατοπέδου, Ρούντολφ Χος, η γυναίκα και τα παιδιά του. Ακούγονται κραυγές από μακρυά, πυροβολισμοί και η άφιξη των τρένων καθώς τα παιδιά παίζουν στον κήπο και η σύζυγος φροντίζει τα φυτά και συνομιλεί με τους επισκέπτες. Το σκηνικό είναι ειδυλλιακό, τα παιδιά περνούν την καλύτερη στιγμή της ζωής τους.

Όχι μακριά από το παραθεριστικό χωριό της Γάζας για τους Ισραηλινούς στρατιώτες, όχι μακριά από τα ποιοτικά πρωινά τους, τα μπάρμπεκιου και τις μαρέγκες που σερβίρουν με τον καφέ τους, τα παιδιά πεθαίνουν από το κρύο και την πείνα, πυροβολούνται από ελεύθερους σκοπευτές και κομματιάζονται από βλήματα και οβίδες τανκ .

Η Γάζα έχει μετατραπεί εδώ και πολύ καιρό σε καταφύγιο ανθρωπίνων θηραμάτων, με τους Ισραηλινούς στρατιώτες να κυνηγούν και να πιάνουν τα θήραμάτα τους και μετα να πηγαίνουν στο παραθεριστικό χωριό τους για να συνέλθουν από το άγχος με ένα μασάζ ή να χαλαρώσουν σε ένα πουφ...

Το Ισραήλ γιορτάζει τη σειρά των «νικών» του έτους όπως αποκαλεί τη γενοκτονία στη Γάζα και τη δολοφονία χιλιάδων αμάχων στο Λίβανο. Εκμεταλλεύτηκε την κρίση στη Συρία για να κλέψει περισσότερη συριακή γη, εξαπολύει πυραυλικές επιθέσεις στην Υεμένη και προετοιμάζεται για επίθεση στο Ιράν.

Ο Νετανιάχου ζει μια φαντασίωση, ως Εβραίος πολεμιστής που συγκαταλέγεται στους σπουδαιότερους από αυτούς, τη στιγμή που η ιστορία θα τον θυμάται ως έναν κατάπτυστο εγκληματία πολέμου και ως τον δειλό μαζικό δολοφόνο γυναικών και παιδιών.

Υπάρχει η αιτία και υπάρχει η μάχη. Η Παλαιστίνη είναι η αιτία και το Ισραήλ δεν θα την καταστρέψει ποτέ. Η Γάζα είναι η μάχη, αλλά παρ' όλη την ένοπλη ισχύ του το Ισραήλ δεν κατάφερε να νικήσει τη Χαμάς ακόμη και μετά από 15 μήνες. Η άλλη μάχη που έχασε, συνολικά και αποφασιστικά, είναι για την παγκόσμια κοινή γνώμη. Αυτό είναι το έδαφος που δεν θα το ξαναβρεί ποτέ, όσο καιρό και αν είναι σε θέση να διατηρήσει τον έλεγχο της Παλαιστίνης.

Ακόμα κι αν η Χαμάς δεν μπορέσει να εξαπολύσει άλλη μια επίθεση, η αιτία θα συνεχίσει να υπάρχει στις επόμενες γενιές. Οι νεαροί Παλαιστίνιοι που επέζησαν από τη Γάζα και οι απόγονοί τους δεν θα δημιουργήσουν άλλον Αραφάτ ή τον περιφρονημένο Μαχμούντ Αμπάς. Δεν θα χαθεί άλλος χρόνος σε μια άλλη «ειρηνευτική διαδικασία» που είχε στηθεί ως θανατηφόρα παγίδα. Το μοντέλο των επόμενων γενεών θα είναι ο Yahya Sinwar και το σύνθημά τους θα είναι η επιστροφή σε ένα παλιότερο, «ό,τι έχει παρθεί με βία μπορεί να ληφθεί πίσω μόνο με βία».

Η ανθρωπότητα δεν μπορεί να αντέξει ένα κράτος όπως το Ισραήλ περισσότερο από όσο μπόρεσε να αντέξει τη ναζιστική Γερμανία, ένα μάθημα που πήρε πολύ αργά.

Ο παράνομος αφηνιασμός του Ισραήλ στην όλη ιστορία του, το τοποθετεί στην ίδια κατηγορία και όπως τη δεκαετία του 1930 φαίνεται ότι ο δυτικός κόσμος, τουλάχιστον, πρόκειται να μάθει το μάθημα πολύ αργά.

Ο Ehud Barak, ο πρώην πρωθυπουργός του Ισραήλ, είπε κάποτε οτι το Ισραήλ ήταν η βίλα στη ζούγκλα. Φυσικά, το Ισραήλ δεν είναι βίλα αλλά ένα κράτος γενοκτονίας του απαρτχάιντ. Η «ζούγκλα» είναι αυτή που έχει δημιουργήσει το ίδιο και ο «νόμος της ζούγκλας» και όχι οι νόμοι της ανθρωπότητας, είναι ο νόμος με τον οποίο το Ισραήλ επέλεξε να ζήσει.

Η «βίλα» είναι το παραθεριστικό χωριό στη Γάζα και η ζούγκλα είναι η αποκάλυψη που δημιούργησαν οι Ισραηλινοί στρατιώτες σε μικρή απόσταση. Τα παιδιά λιμοκτονούν και πεθαίνουν από το κρύο ενώ αυτοί τρώνε βελγικές βάφλες.

Αυτό το σημερινό παράδειγμα της «Κοινοτοπίας του Κακού» της Hannah Arendt επαναλαμβάνει την ιστορία στο «The Zone of Interest», με τον Rudolf Hoss να κοιτάζει έξω από το παράθυρο της βίλας του τα παιδιά που παίζουν στον κήπο και τη γυναίκα του να μαζεύει λουλούδια, ενώ ακριβώς δίπλα από τον τοίχο οι κρατούμενοι του στρατοπέδου καταστρέφονται.

Στην ομιλία αποδοχής για το Όσκαρ, που κέρδισε για την ταινία, ο σκηνοθέτης, Τζόναθαν Γκλέιζερ, είπε ότι στη δημιουργία της «Ζώνης του Ενδιαφέροντος», «όλες οι επιλογές μας έγιναν ώστε να αντανακλούν και να αντιμετωπίσουμε εμείς το παρόν, όχι για να πουμε «κοίτα τι έκαναν τότε», αλλά μάλλον «κοίτα τι κάνουμε τώρα». Ήταν η Γάζα που είχε στο μυαλό του ως επίκαιρο παράδειγμα για να δείξει «πού οδηγεί η απανθρωποποίηση στη χειρότερη περίπτωση».

Ο Ρούντολφ Χος κρεμάστηκε για τα εγκλήματά του. Ο Νετανιάχου έχει κατηγορηθεί από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, αλλά όταν μίλησε ενώπιον του Κογκρέσου των ΗΠΑ τον Ιούλιο του 2024, τον διέκοπταν χειροκροτήματα σχεδόν κάθε λεπτό και τον χειροκροτούσαν αρκετοί όρθιοι, όπως είναι σίγουρο ότι θα γίνονταν αν ο Χος θα είχε γίνει δεκτός αν μιλούσε σε συγκέντρωση του ναζιστικού κόμματος.

Πίσω από τις φαντασιώσεις της «μόνης δημοκρατίας στη Μέση Ανατολή» και «του πιο ηθικού στρατού στον κόσμο», η Δύση εξανθρωπίζει το απάνθρωπο εδώ και δεκαετίες. Ποτέ δεν κλήθηκε να λογοδοτήσει για τα εγκλήματά του το Ισραήλ. Ηταν ελεύθερο να συνεχίσει να τα διαπράττει, σε σημείο του να σπρώχνει τη γενοκτονία στο πρόσωπο μας, στο πρόσωπο όλου του κόσμου, βέβαιο ότι μπορεί να ξεφύγει ακόμα και έτσι.

Προστατευόμενο από τις ΗΠΑ, ίσως το καταφέρει κιόλας. Αυτό που αποκαλύπτεται πίσω από μια καταρρέουσα ηθική πρόσοψη είναι η απόδειξη «πού οδηγεί η απανθρωποποίηση στη χειρότερη περίπτωση».

Σαν να διαβάζουν το γραπτό στον τοίχο, υπολογίζεται ότι μισό εκατομμύριο Ισραηλινοί έχουν φύγει από τις 7 Οκτωβρίου 2023. Πολλοί πιθανότατα δεν θα επιστρέψουν ποτέ καθώς κανένας «κανονικός» άνθρωπος δεν θα ήθελε να ζήσει σε ένα περιβάλλον μόνιμων συγκρούσεων και κινδύνου για τον εαυτό του και της οικογένειας του.

Απομακρύνονται από έναν πληθυσμό που θέλει την πλήρη εξάλειψη του εχθρού και την κατάληψη της γης του. Τα μέσα –σφαγές, σκοπευτές, επιθέσεις με πυραύλους, βομβαρδισμοί νοσοκομείων, κάψιμο ζωντανών γυναικών και παιδιών και βιασμοί από στρατιώτες στις φυλακές του Ισραήλ– δεν έχουν σημασία. Μόνο ο σκοπός μετράει.

Μια τέτοια κοινωνία είναι «φυσιολογική» μόνο με την έννοια ότι μοιράζονται σχεδόν όλοι τις ίδιες απόψεις. Αυτή είναι η «κανονικότητα» των εντελώς κατηχημένων ανθρώπων (με πλύση εγκεφάλου) που παρασύρονται συνεχώς από τους βίαιους ρατσιστές φανατικούς που κάθονται στην Κνεσέτ και κατέχουν κρίσιμες θέσεις στην ισραηλινή κυβέρνηση.

Όσοι δεν νοιώθουν φυσιολογικοί σε αυτό το σκηνικό, έχοντας επαναστατήσει από τα εγκλήματα που διαπράττονται στο όνομά τους, καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι δεν έχουν θέση και μέλλον για τους ίδιους και τις οικογένειές τους στο Ισραήλ.

Καθώς η εκροή της μετανάστευσης αυξάνεται, το Ισραήλ, σε πόλεμο μέσα και απειλούμενο από έξω, θα συρρικνωθεί ακόμη περισσότερο σε ένα θεοκρατικό φασιστικό φρούριο – μια άλλη Masada – που καταδικάζεται από τον κόσμο και είναι καταδικασμένη να καταρρεύσει.

Αυτό φαίνεται να επιφυλάσσει το μέλλον εκτός κι αν υπάρξει κάποιο είδος δραματικής εσωτερικής ανατροπής προς την κατεύθυνση που οδεύει το Ισραήλ εδώ και δεκαετίες, και αυτή τη στιγμή αυτό δεν φαίνεται πουθενά.

Οι «επιτυχίες» του περασμένου έτους έπεισαν στην πραγματικότητα την κυρίαρχη κλίκα ότι η συνολική νίκη επί όλων των εχθρών του Ισραήλ είναι κοντά.

Πρέπει να αναφερθεί, ωστόσο, ότι ο εταίρος του Ισραήλ στο έγκλημα, οι ΗΠΑ, μπορεί να αλλάξει την προοπτική όποτε το αποφασίσει. Μπορεί τελικά να τελειώσει η υπομονή του με το Ισραήλ, αλλά αυτό θα συμβεί όταν και εάν το Ισραήλ δεν εξυπηρετεί πλέον τα στρατηγικά του συμφέροντα.

Ο Jeremy Salt δίδαξε για πολλά χρόνια στο Πανεπιστήμιο της Μελβούρνης, στο Πανεπιστήμιο του Βοσπόρου στην Κωνσταντινούπολη και στο Πανεπιστήμιο Bilkent στην Άγκυρα, με ειδίκευση στη σύγχρονη ιστορία της Μέσης Ανατολής. Μεταξύ των πρόσφατων δημοσιεύσεών του είναι το βιβλίο του 2008, The Unmaking of the Middle East. A History of Western Disorder in Arab Lands (University of California Press) και The Last Ottoman Wars. The Human Cost 1877-1923 (University of Utah Press, 2019).

Πηγή: palestinechronicle